หะดีษที่
1
ตัวบทอาหรับ
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ : قَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اقْرَأْ عَلَيَّ قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ آقْرَأُ عَلَيْكَ وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ؟، قَالَ نَعَمْ فَقَرَأْتُ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى أَتَيْتُ إِلَى هَذِهِ الْآيَةِ فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا قَالَ حَسْبُكَ الْآنَ فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ فَإِذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ
คำแปลภาษาไทย
"ท่านอับดุลลอฮฺ บินมัสอูด เล่าว่า : ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวกับฉันว่า ""อ่าน (อัลกุรอาน) ให้ฉันฟังหน่อยสิ"" ฉันจึงกล่าวว่า ""ท่านเราะสูลุลลอฮฺครับ จะให้ผมอ่านให้ท่านฟัง ทั้งที่อัลกุรอานถูกประทานให้กับท่านอย่างนั้นหรือครับ?"" ท่านตอบว่า ""ใช่"" แล้วฉันก็อ่านสูเราะฮฺอันนิสาอ์ กระทั่งถึงอายะฮฺนี้ ""แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า เมื่อเรานำพยานคนหนึ่งจากแต่ละประชาชาติมา และเราได้นำเจ้า (นบีมุฮัมหมัด) มาเป็นพยานต่อชนเหล่านี้ (อันนิสาอ์ 4 : 41)"" ท่านเราะสูลก็กล่าวขึ้นว่า ""พอแล้ว"" ฉันจึงหันไปหาท่าน ปรากฏว่าดวงตาของท่านมีน้ำตาไหลออกมา
(บันทึกโดยอัลบุคอรีย์ หะดีษเลขที่ 5050)"
أَرْبَعُونَ دَمْعَةً وَحُزْنًا لِلنَّبِيِّ وَالصَّحَابَةِ
