หะดีษที่
18
ตัวบทอาหรับ
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ، أَنَّ مُعَاذَ بْنَ رِفَاعَةَ أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ : قَامَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ عَلَى الْمِنْبَرِ ثُمَّ بَكَى، فَقَالَ : قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْأَوَّلِ عَلَى الْمِنْبَرِ ثُمَّ بَكَى، فَقَالَ اسْأَلُوا اللَّهَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فَإِنَّ أَحَدًا لَمْ يُعْطَ بَعْدَ الْيَقِينِ خَيْرًا مِنْ الْعَافِيَةِ
คำแปลภาษาไทย
อับดุลลอฮฺ บินมุฮัมหมัด บินอะกีล รายงานว่า มุอ๊าซ บินริฟาอะฮฺ ได้เล่ามาจากพ่อของเขา (คือ ท่านริฟาอะฮฺ บินรอฟิอฺ ขออัลลอฮฺพอพระทัยท่าน) ซึ่งกล่าวว่า : ท่านอบูบักรฺ อัศศิดดี้ก เคยยืนอยู่บนมิมบัร แล้วท่านก็ร้องไห้ ท่านกล่าวว่า "ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เคยยืนบนมิมบัรในปีแรก แล้วท่านก็ร้องไห้ และท่านได้กล่าวว่า 'พวกท่านจงวิงวอนขอการอภัยโทษและความปลอดภัยจากอัลลอฮฺเถิด เพราะไม่มีสิ่งใดอีกแล้วที่ถูกมอบให้กับคน ๆ หนึ่ง หลังจากความเชื่อมั่น (ยะกีน) ที่จะดีไปกว่าความปลอดภัย'"
(บันทึกโดยอัตติรมิซีย์ หะดีษเลขที่ 3558 หะดีษหะสันเฆาะรีบ)
أَرْبَعُونَ دَمْعَةً وَحُزْنًا لِلنَّبِيِّ وَالصَّحَابَةِ
