หะดีษที่
26
ตัวบทอาหรับ
حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْهَاشِمِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْقَاهِرِ بْنُ السَّرِيِّ السُّلَمِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كِنَانَةَ بْنِ عَبَّاسِ بْنِ مِرْدَاسٍ السُّلَمِيُّ : أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ :
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَا لِأُمَّتِهِ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ بِالْمَغْفِرَةِ فَأُجِيبَ إِنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ مَا خَلَا الظَّالِمَ، فَإِنِّي آخُذُ لِلْمَظْلُومِ مِنْهُ قَالَ أَيْ رَبِّ إِنْ شِئْتَ أَعْطَيْتَ الْمَظْلُومَ مِنْ الْجَنَّةِ وَغَفَرْتَ لِلظَّالِمِ فَلَمْ يُجَبْ عَشِيَّتَهُ، فَلَمَّا أَصْبَحَ بِالْمُزْدَلِفَةِ، أَعَادَ الدُّعَاءَ فَأُجِيبَ إِلَى مَا سَأَلَ،
قَالَ : فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ قَالَ تَبَسَّمَ، فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ : بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي إِنَّ هَذِهِ لَسَاعَةٌ مَا كُنْتَ تَضْحَكُ فِيهَا، فَمَا الَّذِي أَضْحَكَكَ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ،
قَالَ إِنَّ عَدُوَّ اللَّهِ إِبْلِيسَ، لَمَّا عَلِمَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ اسْتَجَابَ دُعَائِي وَغَفَرَ لِأُمَّتِي، أَخَذَ التُّرَابَ فَجَعَلَ يَحْثُوهُ عَلَى رَأْسِهِ وَيَدْعُو بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ، فَأَضْحَكَنِي مَا رَأَيْتُ مِنْ جَزَعِهِ
คำแปลภาษาไทย
อัยยูบ บินมุฮัมหมัด อัลฮาชิมีย์ ได้รายงานแก่พวกเราว่า อับดุลกอฮิร บินอัสสัรรีย์ อัสสุละมีย์ ได้รายงานแก่พวกเราว่า อับดุลลอฮฺ บินกินานะฮฺ บินอับบาส บินมิรดาส อัสสุละมีย์ ได้รายงานแก่พวกเราว่า พ่อของเขา (คือ กินานะฮฺ บินอับบาส) ได้เล่ามาจากคุณพ่อ (คือท่านอับบาส บินมิรดาส ซึ่งเป็นเศาะหาบะฮฺ) ว่า :
ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้ขอดุอาอ์ในเช้าวันอะรอฟะฮฺให้ประชาชาติของท่านได้รับการอภัยโทษ และท่านได้รับคำตอบ (จากอัลลอฮฺ) ว่า “แท้จริงข้าได้อภัยโทษแก่พวกเขาแล้ว เว้นแต่ผู้ที่อธรรม ซึ่งข้าจะเอาโทษเขาแด่ผู้ที่ถูกอธรรม” ท่านนบีได้กล่าวว่า “โอ้องค์อภิบาลของข้า หากพระองค์ประสงค์ พระองค์จะมอบสวนสวรรค์แก่ผู้ที่ถูกอธรรม และอภัยให้กับผู้ที่อธรรมก็ได้” แต่ไม่มีคำตอบกลับมาในเช้าวันนั้น กระทั่งเมื่อท่านนบีอยู่ที่มุซดะลิฟะฮฺ ท่านได้ขอดุอาอ์อีกครั้ง แล้วสิ่งที่ท่านขอก็ถูกตอบรับ
ผู้รายงานกล่าวว่า : แล้วท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ก็หัวเราะออกมา หรือเขากล่าวว่า : ท่านยิ้มออกมา ท่านอบูบักรฺและท่านอุมัรจึงพูดกับท่านว่า “ผมพร้อมสละชีวิตพ่อแม่ของผมให้กับท่าน ท่านไม่เคยหัวเราะในช่วงเวลานี้เลย แล้วอะไรกันที่ทำให้ท่านหัวเราะออกมาได้ ขออัลลอฮฺทรงทำให้ท่านหัวเราะด้วยฟันของท่านเสมอ (หมายถึง มีความสุขเสมอ)”
ท่านนบีตอบว่า “แท้จริงอิบลีสศัตรูของอัลลอฮฺ เมื่อมันรู้ว่าอัลลอฮฺ ผู้ทรงเกียรติและสูงส่ง ตอบรับดุอาอ์ของฉันและให้อภัยโทษแก่ประชาชาติของฉัน มันได้เอาดินเทใส่หัวของตัวเอง และโอดครวญด้วยความวิบัติและความหายนะ ฉันจึงหัวเราะเมื่อได้เห็นความกลัดกลุ้มตีโพยตีพายของมัน”
(บันทึกโดยอิบนุมาญะฮฺ หะดีษเลขที่ 3013, ด้วยสายรายงานที่เฎาะอีฟ, อบูดาวูด หะดีษเลขที่ 5234 และอะหมัด ในหนังสือ “อัลมุสนัด” หะดีษเลขที่ 16207)