และรายงานจากท่านสะอดฺ บินอบีวักก็อศ เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ กล่าวว่า : พวกเรา 6 คน (ที่เป็นคนชั้นล่างและผู้ยากไร้) เคยอยู่ร่วมกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม บรรดาผู้ตั้งภาคีจึงกล่าวกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่า "ไล่คนเหล่านี้ออกไปเถิด อย่าให้พวกเขามาตีตัวเสมอกับพวกเรา!" โดยในขณะนั้นมีตัวฉันเอง, อิบนุมัสอูด, ชายคนหนึ่งจากเผ่าฮุซัยลฺ, บิลาล และอีกสองคนที่ฉันไม่ได้เอ่ยนามของพวกเขา แล้วความคิดขึ้นหนึ่งก็เกิดขึ้นในใจของท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตามที่อัลลอฮฺทรงประสงค์จะให้เกิดขึ้น ท่านจึงได้คิดรำพึงในใจ ด้วยเหตุนี้อัลลอฮฺ ตะอาลา จึงได้ประทานอายะฮฺนี้ลงมา "และอย่าได้ขับไล่บรรดาผู้ที่วิงวอนขอต่อพระผู้อภิบาลของพวกเขา ทั้งในยามเช้าและยามเย็น โดยปรารถนาพระพักตร์ของพระองค์" (อัลอันอาม 6 : 52) (บันทึกโดย มุสลิม)