หะดีษที่
261
ตัวบทอาหรับ
وَعَنْ أَبِي هُبَيْرَةَ عَائِذِ بْنِ عَمْرٍو الْمُزَنِيِّ، وَهُوَ مِنْ أَهْلِ بَيْعَةِ الرِّضْوَانِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ : أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ أَتَى عَلَى سَلْمَانَ وَصُهَيْبٍ وَبِلَالٍ فِي نَفَرٍ، فَقَالُوا : مَا أَخَذَتْ سُيُوفُ اللهِ مِنْ عَدُوِّ اللهِ مَأْخَذَهَا، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ : أَتَقُولُونَ هَذَا لِشَيْخِ قُرَيْشٍ وَسَيِّدِهِمْ؟، فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَخْبَرَهُ، فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ، لَعَلَّكَ أَغْضَبْتَهُمْ؟ لَئِنْ كُنْتَ أَغْضَبْتَهُمْ لَقَدْ أَغْضَبْتَ رَبَّكَ فَأَتَاهُمْ فَقَالَ : يَا إِخْوَتَاهُ، أَغْضَبْتُكُمْ؟، قَالُوا : لَا، يَغْفِرُ اللهُ لَكَ يَا أُخَيَّ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ.
คำแปลภาษาไทย
และรายงานจากท่านอบูฮุบัยเราะฮฺ อาอิซ บินอัมรู อัลมุซะนีย์ ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ร่วมสัตยาบันอัรริฎวาน (หุดัยบิยะฮฺ) เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ ว่า : อบูสุฟยาน (ที่เพิ่งเข้ารับอิสลามใหม่ ๆ ในช่วงการพิชิตมักกะฮฺ) ได้เดินมาหาท่านซัลมาน, ท่านศุฮัยบฺ และท่านบิลาล ที่อยู่กับคนกลุ่มหนึ่ง แล้วพวกเขาก็กล่าวขึ้นว่า "ดาบของอัลลอฮฺยังมิได้ฟันลงบนคอศัตรูของอัลลอฮฺผู้นี้อย่างสาสมเลย!" ท่านอบูบักรฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ ได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวเตือนว่า "พวกท่านกล่าวเช่นนี้กับผู้อาวุโสของเผ่ากุร็อยชฺและหัวหน้าของพวกเขาเลยหรือ?" แล้วท่านอบูบักรฺก็ได้ไปหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม แล้วบอกเล่าให้ท่านฟัง ท่านนบีจึงกล่าวว่า "อบูบักรฺ! ท่านอาจทำให้พวกเขาโกรธเคืองเสียแล้ว? หากท่านทำให้พวกเขาโกรธเคือง แน่นอนท่านก็ได้ทำให้พระผู้อภิบาลของท่านโกรธกริ้วด้วย!" ท่านอบูบักรฺจึงรีบกลับไปหาพวกเขา แล้วถามว่า "โอ้พี่น้องของฉัน ฉันทำให้พวกท่านโกรธเคืองหรือเปล่า?" พวกเขาตอบว่า "เปล่าเลย ขออัลลอฮฺทรงอภัยโทษให้แก่ท่านเถิด โอ้พี่น้องของเรา"
(บันทึกโดย มุสลิม)
