หะดีษที่
320
ตัวบทอาหรับ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ : حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ : أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ كَانَتْ تُسْتَحَاضُ، فَسَأَلَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ ذَلِكِ عِرْقٌ وَلَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ فَإِذَا أَقْبَلَتْ الْحَيْضَةُ فَدَعِي الصَّلَاةَ وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي
คำแปลภาษาไทย
อับดุลลอฮฺ บินมุฮัมหมัด ได้รายงานแก่พวกเราโดยกล่าวว่า สุฟยานได้รายงานแก่พวกเรา จากฮิชาม จากพ่อของเขา จากท่านหญิงอาอิชะฮฺ ว่า : ฟาฏิมะฮฺ บินติอบีหุบัยชฺ มีเลือดอิสติหาเฎาะฮฺ (เลือดเสีย) ฉันจึงถามท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และท่านได้กล่าวว่า "นั่นคือเลือดที่มาจากหลอดเลือด (ที่มีบาดแผล) และไม่ใช่เลือดประจำเดือน ถ้าเลือดประจำเดือนของเธอมา เธอก็สามารถทิ้งการละหมาดได้ และเมื่อมันหมดลงแล้ว เธอก็จงล้างมันออกไป จากนั้นก็ละหมาดเถิด"
