หะดีษที่
120
ตัวบทอาหรับ
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ قَالَ : حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ الْمَسْعُودِيِّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ مُسْلِمِ بْنِ هُرْمُزَ عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ قَالَ : كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا مَشَى تَكَفَّأَ تَكَفُّؤًا، كَأَنَّمَا يَنْحَطُّ مِنْ صَبَبٍ
คำแปลภาษาไทย
สุฟยาน บินวะกีอฺ ได้รายงานแก่พวกเราโดยกล่าวว่า พ่อของฉันได้รายงานแก่พวกเรา จากอัลมัสอูดีย์ จากอุษมาน บินมุสลิม บินฮุรมุซ จากนาฟิอฺ บินญุบัยรฺ บินมุฏอิม จากท่านอลี บินอบีฏอลิบ กล่าวว่า "เมื่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เดิน ท่านจะเดินโดยโน้มตัวไปข้างหน้า ราวกับว่าท่านกำลังเดินลงจากที่สูง"
بَابُ مَا جَاءَ فِي مِشْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
